Αναρριχηση...

Πώς δεν τους είχα πάρει χαμπάρι αυτούς...

2011-05-25T17:11:00.006+03:00

Καλό το διάβασμα, καλές οι επιστήμες και τα διδακτορικά αλλά έλεος ρε θανάση!!! Τόσο πίσω να έχεις μείνει στη μουσική; Τόσο πολύ σου έκαψαν το μυαλό τα μαθηματικά και οι χρονοσειρές;

Έλεος λέμε...

Τέλος πάντων... με συγχωρώ άφου, έστω και αργά, κατάφερα να τους εντοπίσω...

Ταξιδέψτε με...

Τέλος εποχής...

2011-05-25T16:50:00.003+03:00

Καθισμένος στα σκαλιά της σχολής θετικών επιστημών, αναλογίζομαι την πρώτη μέρα που τα ανέβηκα πρίν από περίπου δώδεκα χρόνια... Μάρτιος ήταν και τότε... η πρώτη ημέρα στο μαθηματικό...

Μετά από τόσο καιρό, τώρα που όλα τελείωσαν και όλοι οι στόχοι που τέθηκαν τότε (αλλά και στη συνέχεια) εκπληρώθηκαν, αναλογίζομαι την πορεία όλων αυτών των ετών... Σαν χθές... Τόσο κοντά και συνάμα τόσο μακριά... Προσπαθώ να μην ξεχάσω τίποτα από όσα έζησα, τα καλά και τα άσχημα, τις χαρές κια τις λύπες...

Όλα όσα έζησα εδώ έχουν παιξει και αυτά το ρόλο τους για ότι σημέρα και δεν πρόκειται να τα αφήσω πίσω...Τίποτα δεν πρέπει να αφήνεις πίσω από αυτά που έχεις ζήσει...!!! Απλά, για όλα υπάρχει ένα τέλος... Ένα τέλος εποχής... και η αρχή μιας άλλης...

Πάμε λοιπόν...

Πίσω στα...πανεπιστήμια

2009-08-31T11:01:00.002+03:00

Σήμερα που επισήμως, και συνάμα πολύ νωχελικά, ανοίγουν τα πανεπιστήμια, να ΄μαι και εγώ στο γραφείο του 3ου... όχι πως έφυγα "πραγματικα" από εδώ αυτό το καλοκαίρι... το σώμα μπορεί να έφυγε αλλά το μυαλό σίγουρα όχι... όταν βρίσκεσαι στα τελειώματα του διδακτορικού (σε περίπου ένα χρόνο από τώρα και λιγότερο θέλω να πιστεύω) και διαπιστώνεις λίγο πριν τις διακοπές σου ότι έγινε ένας λάθος υπολογισμός και μια λάθος εκτίμηση πριν οκτώ μήνες σίγουρα δεν μπορείς να τα διαγράψεις τόσο εύκολα από το μυαλό όλα αυτά... δουλέυεις για να καλύψεις το χαμένο χρόνο όσο μπορείς... με πολύ πείσμα για ότι έγινε... ναι το ξέρω, συμβαίνουν αυτά αλλά κάποια στιγμή πρέπει και να τελειώνουμε...
Εκεί που νιώθεις ότι πλησιάζει το τέλος του παιχνιδιού και το πιόνι σου βλέπει τη γραμμή του τερματισμού, τραβάς εκείνη την "Εντολή" (ή"Απόφαση" αν προτιμάτε) που σου λέει " Πήγεναι πέντε τετράγωνα πίσω."!!! Υπομονή λοιπόν... Φημίζομαι για την υπομονή μου ούτως η άλλως...
...αλλά αυτό που λένε σωματική και ψυχολογική ξεκούραση υπήρχε μόνο κατά το ήμιση... (τσιπάκια που πουλάνε;;;)... θεωρώ ότι και η ψυχολογική ξεκούραση δεν είναι μακριά...μπορεί φέτος τα ρολά να κατέβουν για λίγο το φθινόπωρο...

Όσα φέρνει μια στιγμή...

2009-01-12T13:09:00.002+02:00

Στις απλές στιγμές που ζω βρίσκω την ευτυχία και την ηρεμία που αναζητώ...ένας καφές με ένα καλό φίλο, μια εικόνα της παραλίας με γκρίζα χρώματα, μια βόλτα στην νυχτερινή πολή, μια δικιά σου αγκαλιά και ένα δικό σου φιλί...δεν είναι ποτέ τα ίδια...Πάντα έχω κάτι διαφορετικό να αποκομίσω γιατί η διάθεση, οι αισθήσεις και τα συναισθήματα θα διαφέρουν από στιγμή σε στιγμή , από μέρα σε μέρα...

Παλιότερα στεναχωριόμουνα που μερικές στιγμές της ζωής μου δεν τις ζούσα όπως θα ήθελα...που μερικές απλές στιγμές που ήθελα να ζήσω δεν τις ζούσα ποτέ...όταν τα ξανασκέφτομαι, χαίρομαι για αυτά που έζησα, και παράλληλα χαίρομαι για αυτά που δεν ήταν "στα πλάνα" να ζήσω...χμμ, ίσως όχι για όλα...

Όπως και να έχει όλα είναι στιγμές και σε όλα θα δίνω την προσοχή που τούς αξίζει...μπορεί να ακουστεί λίγο ουτοπικό αυτό που θα γράψω αλλά πιστεύω βαθεία πως αν αρκετές στιγμές της ζωής μου τις αντιμετώπιζα με, όσο ήταν δυνατό..., ένα χαμόγελο θα ήταν σίγουρα διαφορετικές και με πολύ λιγότερη ένταση...

Πρίν χρόνια μια κοπέλα μου είχε πεί..."...'οταν είσαι στεναχωρημένος να γέλας...και όταν βλέπεις κάποιον άλλο στεναχωρημένο χαρισε του ένα από τα δικά σου χαμόγελα..."

Δεν είμαι αφελής...δεν πιάνει με όλους τους ανθρώπους...από την μεριά μου θα το κάνω σίγουρα...και αν δεν τα καταφέρω έτσι, θα τον πάρω μαζί μου για μια βόλτα σε ένα από αυτά τα μέρη....έλα...πάμε...

H ιστορία επαναλαμβάνεται...( Πόσες φορές ακόμα; )

2008-12-08T10:50:00.004+02:00

Και η ιστορία επαναλαμβάνεται...και ίσως πολλές φορές ακόμα στο μέλλον...δυστυχώς!!! Ο Μιχάλης Καλτεζάς στις 17.11.1985, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος στις 6.12.2008...μετά ποιος έχει σειρά; Μήπως εγώ; Μήπως εσύ;

Καί κάθε φορά θα πέφτουν όλοι στα μαλακά;

Από την εφημερίδα "Το Βήμα":

O Αθανάσιος Μελίστας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και σε δεύτερο βαθμό αθωώθηκε στις 25/1/1990 από το Εφετείο καθώς του αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν "εν βρασμώ ψυχής".

Και το δολοφόνο Επαμεινώνδα Κορκονέα που μέχρι τώρα κανείς δεν αποκάλυπτε το όνομά του, πώς σκοπέυουν να τον τιμωρήσουν παραδειγματικά δηλαδή; Καταδίκη με αναστολή και και μετάθεση στην Άνω Κωλοπετεινίτσα...Τα ξέρουμε...μας τα μάθατε καλά...Τα ξαναλέμε σε 23 χρόνια πάλι...

Καλά να πάθουμε..που δίνουν όπλο σε κάθε τρελλό που δεν σέβεται ούτε τα παιδιά του...προφαβώς και δε σκέφτηκε ότι απεναντί του ίσως να ήταν το δικό του παιδί...θα πυροβολούσε και τότε "στον αέρα" για να το εκφοβίσει;Αντέ καλά...

Δεν είμαι εκδικητικός άνθρωπος...είμαι σκεπτόμενος με πολλές απορίες...Τί θα συνέβαινε στο μέλλον αν τον Μελίστα τον είχαν στείλει στο απόσμασμα;

Καλό ταξίδι αλέξη...

Και για να μην ξεχάσουμε ποτέ...

Ζητείται έμπνευση...

2008-06-17T00:36:00.003+03:00

   Δεν έχει χρόνο και χώρο η έμπνευση... ένα τράγουδι ( meravigliosa creatura από την διαφήμιση του Fiat Bravo...( αν είναι δύνατον!!! )) , ένα καινούργιο σχοινί αναρρίχισης και φύγαμε πάλι για τα ψηλά... βράχος, άνεμος, βροχή, ένταση και στο τέλος αγαλίαση και ηλιοβασίλεμα από μία ξεχωριστή, διαφορετική θέση που λίγοι έχουν την ευκαιρία να ζήσουν...όποιος θέλει βέβαια μπορεί να απευθηνθεί στο συγγραφέα για μια μικρή δοκιμή... να ζήσει κάτι διαφορετικό...να "τα δει όλα" (κυριολεκτικά και μεταφορικά!!!) με άλλη ματιά και αίσθηση...
   Τόσες στιγμές, χαράς και στεναχώριας, ανεμελιάς, προβληματισμού και εσωτερικής αναζήτησης ( άγχους όμως ποτέ !!!!! ) και δεν αξιώθηκα να κάτσω να γράψω πέντε γραμμές ( μπορεί και σαράντα... ) τόσο καιρό... και γνωρίζοντας πάντα ότι το γράψιμο οφελεί πολύ στην δική μου ψυχική ηρεμία...
   Ίσως να φοβόμουν ότι με το γράψιμο πρέπει να σκεφτείς... και το να αρχίσω ξανά να σκέφτομαι είναι το τελευταίο πράγμα που θέλω να κάνω... Εντάξει, ξέρω πως είμαι αθαράπευτα ρομαντικός, excitement junkie όπως διάβασα πρόσφατα σε ένα άρθρο στην παραλία και με το οποίο ταυτίστικα απόλυτα, και θέλω να γίνουν 5 καταστάσεις όπως τις έχω ονειρευτεί... αλλά πολύ σκέψη ρε θανάση...
    Μέσα σε όλα αυτά ξαναπήρα τα βουνά... επιτέλους η παρέα " τού βράχου και της σχοινοσυντροφιάς " ξαναέδεσε και μια καινούργια δημιουργείται σιγά σίγά...

έλα έμπνευση... από όπου και με όποια μορφή θέλεις...

Παράλληλο Σύμπαν κάθε στιγμή...

2008-05-05T21:09:00.001+03:00

Ας μην το ξεχνάμε ποτέ... δεν αξίζει να χάνουμε στιγμές... ας κυνηγάμε μόνο την απόλαυσή τους... ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά (ή πιστεύουμε πώς πάνε στραβά)... Κάθε στιγμή είναι μια καλή στιγμή για να κάνεις μια αρχή... κάθε διαφορετική στιγμή, μια διαφορετική αρχή... ή αλλιώς, κάθε τέλος, μια καινούργια αρχή...

Κάθε αρχή θα φέρει και νέα δεδομένα στη ζωή σου... νέα όνειρα, νέα θέλω... ποτέ δεν πρέπει να μένεις μόνο σε αυτά που πραγματοποίησες... διαφορετικά δεν θα έχουν αξία και αυτά για τα οποία μέχρι τώρα αγωνίστικες, πάλεψες, έκλαψες, πόνεσες... αυτά μένουν ως η ανάμνηση ενός πραγματοποιημένου στόχου...πας παρακάτω... πάντα πας παρακάτω... για να βρεις και να περπατήσεις σε νέα άγνωστα μονοπάτια... δύσκολα ή εύκολα δεν έχει σημασία να αναρωτιέσαι... αρκεί πάντα να προχωράς... να προχωράς και να έχεις πάντα στο μυαλό σου όλα όσα μέχρι τώρα έζησες... για να τα θυμάσαι και να χαμογελάς όταν θα είσαι στεναχωρημένος... για να τα χρησιμοποιείς σε κάθε δύσκολη στιγμή... για να τα μοιράζεσαι με άλλους...

Γιατί αυτά είναι η ζωή σου... είναι επιλογές σου και μη... προτίμησε να μετανιώνεις για αυτά που δεν έκανες... και αν μετανιώνεις τόσο πολύ, αν μισείς τον εαυτό σου που στάθηκες τόσο δειλός, δύο δρόμοι υπάρχουν... ή προσπαθείς να τα κάνεις, έστω και αργά αλλά τουλάχιστον θα ξέρεις ότι προσπάθησες ή δεν ξανακάνεις το ίδιο λάθος δύο φορές...

Παράλληλο Συμπαν...

2008-05-01T00:54:00.000+03:00

   Είναι εκείνες οι στιγμές που νομίζεις ότι πολλές καταστάσεις δεν πάνε όπως θα ήθελες... όπως τις έχει σκεφτεί, φανταστεί ή ονειρευτεί... ε και; σε ένα παράλληλο σύμπαν σίγουρα συμβαίνουν... δεν μένει παρά να τις κάνεις πραγματικότητα, να παλέψεις για αυτές... για τα όνειρά σου... για τα θέλω σου... και αν ακόμα και τότε δεν συμβούν, πας παρακάτω... στα επόμενα... πάντα με χαμόγελο και θετική σκέψη... σίγουρα κάτι από όλα θα συμβεί... πάντα κάτι θα συμβαίνει... κάτι καινούργιο... κάτι που ίσως δεν φαντάστικες και δεν σκέφτηκες ποτέ σου... και τότε θα διαπιστώσεις οτί είναι καλύτερο από ότι περίμενες μέχρι εκέινη την στιγμή... και τότε θα το απολαύσεις πραγματικά... όπως και κάθε επόμενη στιγμή...

   Αλλά πρέπει να είσαι καλά κάθε στιγμή... να την απολαμβάνεις και να ευγνωμονείς που την ζεις... γιατί κάθε στιγμή έχει να σου διδάξει κάτι... δεν αξίζει να την αφήσεις να περάσει έτσι, χωρίς να την καταλάβεις... χωρίς να πάρεις ότι μπορείς από αυτήν...

   Κάθε θετική ή αρνητική σκέψη που κάνεις είναι δική σου... για κάποιο λόγο την έκανες... δεν έγινε τυχαία... και αν είναι να επικροτήσεις ή να κατηγορήσεις κάποιον για αυτές τις τυχαίες σκέψεις που σου έρχονται ακανόνιστα στο μυαλό και πραγματοποιούνται νοερά μπροστά στα μάτια σου, σε αυτό το παράλληλο σύμπαν σου, θυμίσου την ψυχολογία σου... αν σου αρέσει συνέχισε στον ίδιο δρόμο... αν πάλι δεν σου αρέσει, τότε αλλαξέ την... μπορείς... μπορείς κάθε στιγμή να το κάνεις... αρκεί να το θέλεις... σκέψου πόσο πολύ το θέλεις... αν ναι, τότε θα το κάνεις και όλα θα αλλάξουν μαγικά μπροστά σου... εκεί θα αλλάξει και το παράλληλο σύμπαν σου... αλλά πρέπει να θυμάσαι καθέ στιγμή να κάνεις αυτή τη σκέψη και μαζί της αυτή την αλλαγή... και πιστεύω πως τότε όλα θα έρθουν μόνα τους... θα περάσουν από το παράλληλο σύμπαν σου σε αυτό που πραγματικά ζεις...

Ένα ατελείωτο ταξίδι...

2008-02-14T15:29:00.003+02:00

Το περασμένο σ/κ, είχα την ευκαιρία για μία ακόμα απόδραση...και φυσικά την άρπαξα μετά χαράς και χωρίς δεύτερη σκέψη...(η αλήθεια είναι ότι ούτε πρώτη έκανα...)...Πάντα λέω πως σημασία δεν έχει μόνο η αρχή και το τέλος της διαδρομής αλλά και η πορεία...κυρίως η πορεία...

Αλλά έλα που δεν κατάλαβα για πότε και πώς πέρασαν 5 ώρες οδήγησης...Ειλικρινά... Καλή διάθεση υπήρχε από την αρχή...αυτή έφερε καλή επιλογή μουσικής, που με την σειρά της ακόμα καλύτερη διάθεση...ο συνδιασμός τους καλή και χαλαρή κουβέντα και διάθεση για " Πάμε τώρα ΠΑΝΤΟΥ!!! "

Κάπου στην πορεία βρήκα και έσενα τραγούδι μου...

Όταν σε ακούω δεν μπορείς να φανταστείς που με ταξιδεύεις...για να λέμε την αλήθεια ούτε και εγώ ξέρω...στις αμυδρές εικόνες που μπορώ να συλλάβω, βρίσκομαι κάπου μεταξύ απολαυστικής οδήγησης σε ένα ηλιοβασίλεμα μαζί σου, και ενός απίστευτα μακρινού ταξιδιού μαζί της ( που θα παέι...κάπου θα την πετύχω...) και μαζί σου...

Απλά με ταξιδεύεις...ΠΑΝΤΟΥ!!! Και μόνο για τις σκέψεις και τα όνειρα που μου προκαλέις...αξίζεις να σε ακούω κάθε μέρα...

'Ενα σουκού στο Bansko...

2008-01-30T08:12:00.000+02:00

Όπως πάντα, οι καλές εκδρομές δεν κανονίζονται μήνες πριν...όταν δεν τις περιμένεις είναι καλύτερες...πρίν καιρό έπεσε η ιδέα και ξαφνικά σε δύο μέρες υλοποιήθηκε...απλά και με συνοπτικές διαδικασίες!!! Το συναίσθημα, ώς συνήθως..." Έκεί που ανήκω..."... Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την απίστευτη αίσθηση απογείωσης της ψυχής, αργά το απόγευμα του σαββάτου, ακούγοντας "Nightminds" από Missy Higgins, (η μουσική πάντα με συντροφεύει σε αυτές τις καταστάσεις, αλλά και τις καταβάσεις...) , βλέποντας τις απένατι κορυφές...

" Σε ευχαριστώ... είμαι ευγνώμων για αυτή τη στιγμή..."

Θέλησα να απολάυσω εκείνη τη στιγμή...να τη νιώσω βαθιά σε όλο μου το είναι...Nightminds στο repeat και βάλε, και το βλέμα εκεί απέναντι...

Η φαντασία να παιχνιδίζει στο αγνό λευκό... και ξαφνικά κάτι βλέπω να κατεβαίνει εκεί απέναντι...μια κουκίδα...το σώμα και το μυαλό σε διέγερση...κατέβαινα νοερά...δεν υπήρχε πορεία...απλά κατέβαινα...

Όπως είπε και ο Αλβέρτος Αϊνστάιν...

" Η φαντασία είναι τα πάντα. Είναι η ανεπίσημη πρώτη προβολή του κινηματογραφικού έργου της ζωής. "

Για εκεί που ανήκω...

2007-12-22T20:39:00.000+02:00

Φέυγω για τα μέρη που πραγματικά ανήκω...

...για εκεί που θα κατεβαίνω με την χιονισμένη κορυφή ακούγοντας δυνατά την μουσική που γουστάρω...

...για εκεί όπου θα είμαι αλλού...

...για εκέι όπου το μυαλό μου θα είναι εντελώς αλλού...

...στην επόμενη στροφή, στο επόμενο μέτρο...

Καλά να περάσουμε φίλε...να γουστάρουμε...

Xωρίς σχόλιο...

2007-12-20T18:48:00.000+02:00

Ένα Σαββατοκύριακο στα Πηγάδια...3

2007-12-16T21:35:00.000+02:00

Τι να πει κάνεις όταν φτάνει έκει που ανήκει ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς του...
...ενα χιονισμένο βουνο...
...εκέι που δεν σκέφτεται τίποτα αλλό παρά ευγνωμοσύνη για αυτό που ζει και αγαπάει...
εκεί που το μυαλό χάνεται στη διαφορετικότητα της κάθε εικόνας...
εκέι που ο ζεστός καφές, η κουβεντούλα, η έξαψη στων αισθήσεων έχουν μια άλλη αξία...

...ο κάθε άνθρωπος εκέι που ανήκει νιώθει πραγματικά γεμάτος...

...και όταν συμβαινει αυτό, η προσφορά για τους φίλους...
...βγαίνει από όλο σου το είναι...

δεν καταλαβαίνεις τίποτα και προσπαθείς να κάνεις τα πάντα για να περάσετε όλοι καλά...

...να αφουγκραστούν και οι άλλοι αυτό που νιώθεις...

Εverybody's broken...(Και τι να κάνουμε;)

2007-11-27T20:40:00.000+02:00

Απολαμβάνοντας ένα από τα τελευταία μου τσιγάρα και ένα υπέροχο, γεμάτο αισιοδοξία κομμάτι μουσικής, θυμάμαι αυτό που αποφάσισα να έχω σαν προτεραιότητα πριν από 6 χρόνια και κάτι, και δυστυχώς στην πορεία το ξέχνουσα... η υγεία είναι το σημαντικότερο πράγμα που έχουμε... χωρίς αυτή δεν κάνεις τίποτα από όσα έχεις σκεφτεί ή ονειρευτεί... δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις κανένα απο τους στόχους που έχεις θέσει... εντάξει... θα υπάρχουν και τα down, θα υπάρχουν και οι αναποδιές... ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;;;

Όλα καλά είναι στη τελική και όλα καλά θα είναι...

Welcome to the party
Come on in and disappear
You're feeling like a stranger
But all your friends are here
Little lines and cracks
Around your eyes and mouth
Something's trying to get in
Something's trying to get out

It's ok, to be a little broken
Everybody's broken, in this life
It's ok, to feel a little broken
Everybody's broken, your alright
It's just life

Step into the deep end
Make yourself at home
When you wonder why your breathing
Know your not alone
It's so hard to believe
It's easier to doubt
You're trying to hold in
But your dying to scream out

It's ok to be a little broken
Everybody's broken
In this life
It's ok to feel a little broken
Everybody's broken, your alright
It's alright, it's just life

Take a look around
Tell me what you see
Is who you think you are
Who you want to be

It's ok, to be a little broken
Everybody's broken, in this life
It's ok, to feel a little broken
Everybody's broken, your alright
Just keep on going
Eyes wide open
Everybody's broken
Everybody's broken
Everybody's broken
Everybody's broken
Everybody's broken
Everybody's broken
Yeah

2007-11-26T12:21:00.000+02:00

Μια μέρα σαν την σημεριμή περίμενα για να μην σηκωθώ από το κρεβάτι...οι συνθήκες υπάρχουν...μουντάδα και κρύο...η καλύτερη μου...αλλά ανταυτού η συνέπεια ξαναχτύπησε την πόρτα του μυαλού μου και να ΄μαι πάλι στο πανεπιστήμιο...ένας καφές, δυο τρία τσιγάρα και άπειρο σερφάρισμα..."Δεν μπορούσα να το κάνω και σπίτι αυτό;"..."Ας είναι κάλα ο γιώργος που με σήκωσε για τον εξυπηρετήσω πρωί πρωί και θα πάω νωρίς στην δουλειά..." ...σκεφτόμουν το πρωί... "Θα σου έρθει η όρεξη..." η πρώτη σκέψη με το που πάτησα το πόδι μου στην σχολή...

Και τώρα αντί για μαθηματικά, οι 3 Doors Down συντροφεύουν την μοναξιά του γραφείου...I am here without you baby...I think about you baby... and i dream about you all the time...
(μπορεί να το έχω ακούσει και 40 φορές από το πρωί...)...

Το μυαλό μου έφυγε... και οι μόνες συγκροτημένες σκέψεις μου είναι μαζί σου...σε εσένα που θέλω δεν μπορώ να έχω... σε εσένα που δεν ξέρω τι σκέφτεσαι για εμένα... σε εσένα που με αναστάτωσες όταν σε είδα...

Ημερομηνίες ζωής

2007-11-19T23:30:00.000+02:00

Παίρνοτας την σκυτάλη από την trellofantasmeni, θα αναφέρω μερικές από τις σημαντικότερες ημερομηνίες της ζωής μου...

30/09/79:

Γεννήθηκα εγώ!!! (Ψωνάρα...)

18/10/1997:

Η πρώτη φορά που έκανα έρωτα...ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον...

20/07/1998:

Η ήμερα που έμαθα τα αποτελέσματα των πανελληνίων, όπου αργότερα έμαθα ότι πέρασα στο μαθηματικό Πατρών και πηδούσα από την χαρά μου...συνοδεύτικε από ένα
τρελλό μπουγέλο με τους κατασκηνωτές μου...το πλύναμε καλά το πλοίο...

22/11/2001:

Μια ημέρα που έφαγα την δεύτερη καλή σφαλιάρα από την ζωή, όπου κατάλαβα ότι ουδείς άτρωτος και ότι η υγεία είναι το σημαντικότερο πράγμα στην ζωή...

21/10/2002:
Λήψη πτυχίου...επιτέλους...

22/10/2004:
Λήψη μεταπτυχιακού τίτλου και αρχή της πορείας μου στο διδακτορικό...

01/09/2005:
Το πρώτο σπίτι...(πολύ τρέξιμο αλλά το αποτέλεσμα μετράει...)

08/10/2005:
Η αρχή της πορείας μου στο Τ.Ε.Ι.

Έχω παραλήψει εσκεμένα μερικές ημερομηνίες που σχετίζονται με άλλου είδους γεγονότα
(και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε) ...

Το σίγορο είναι πώς κάθε ημέρα της ζωής μας είναι σημαντική...
κάθε ημέρα έχει την δικιά της ξεχωριστή αξία... μου έρχονται στο μυαλό πολλά σημαντικά κομμάτια της ζωής μου αλλά μια άλλη φορά...

Στο παιχνίδι καλώ...

Rami
Freecat
blue
egwistaki
δήμητρα
scorpina
roadartist
leggaly blonde

και όσους αλλούς θέλουν να συμμετέχουν...

Θυμηθέιτε σημαντικές στιγμές της ζωής σας φίλοι μου...
Βοηθάει να δίνουμε αξία ακόμα και στις άσχημες...
...όλες ζωή μας είναι...

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σακχαρώδη Διαβήτη

2007-11-14T20:26:00.000+02:00

Παγκόσμια ημέρα κατά του Σακχαρώδη Διαβήτη σήμερα...

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μεταβολική ασθένεια η οποία χαρακτηρίζεται από αύξηση της συγκέντρωσης του σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία) και διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης, είτε ως αποτέλεσμα ελαττωμένης έκκρισης ινσουλίνης είτε λόγω ελάττωσης της ευαισθησίας των κυττάρων του σώματος στην ινσουλίνη. Οι κύριοι τύποι σακχαρώδους διαβήτη είναι ο διαβήτης τύπου 1, ο διαβήτης τύπου 2 και ο διαβήτης της κύησης. Ο σακχαρώδης διαβήτης έχει χρόνια πορεία και μπορεί να προκαλέσει μια σειρά σοβαρών επιπλοκών όπως καρδιαγγειακή νόσο, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, βλάβες του αμφιβληστροειδούς, βλάβες των νεύρων, στυτική δυσλειτουργία κ.ά. Πρωτεύοντα ρόλο στη θεραπεία του σακχαρώδους διαβήτη παίζει η χορήγηση ινσουλίνης.
(Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/Διαβήτης)

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης μπορεί να υπάρχει στον ανθρώπινο οργανισμό και η παρουσία του να μην γίνεται αντιλυπτή από το ίδιο το άτομο...Περίπου 900.000 άτομα υπολογίζεται ότι πάσχουν από Σακχαρώδη Διαβήτη στην Ελλάδα και ένα ποσοστό αυτών δεν το γνωρίζει...Η γρήγορη διάγνωση, η σωστή πρόληψη και προπάντων η καλή ψυχολογία και η σωματική άσκηση, δρουν αναστάλτικα ένατι στην πάθηση και δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε ο πάσχοντας να απολαμβάνει μια φυσιολογική ζωή...

Όπως είπε κάποιος..."Η καλύτερη ανίατη πάθηση που μπορεί να τύχει σε άνθρωπο...σε εξαναγκάζει σε υγιεινό τρόπο ζωής...")

Σαν σήμερα έφυγες...

2007-11-08T18:50:00.000+02:00

Σαν σήμερα έφυγες Λευτέρη...
...πρίν από 6 χρόνια...
...την ημέρα της γιορτής των αγγέλων...
...πέρασε ο καιρός αλλά η θύμισή σου μένει...
...και θα μείνει για πάντα μαζί μου...
...στην καρδιά και το μυαλό μου...
...όσο ζώ...
...με σημάδεψες...με σημάδεψες πολύ...όσο σε γνώρισα αλλά και...
...μετά...

...τόσα όνειρα έκανες και ξάφνικα όλα πάγωσαν...εσύ...εμείς...
...σε μια στιγμή...
...από κάτι που αγαπούσες πολύ...
"Αν είναι να πάω από κάτι, ας είναι από κάτι που γουστάρω!"
...έτσι είπες κάποτε...

Άξιζε...;;;
Γιατί τόσο γρήγορα...;;;
Γιατι φίλε..;;;

...θα φύγεις πραγματικά όταν σε ξεχάσουμε...
...ποτέ λοιπον...
...είσαι πλεόν παντού Λευτέρη...
...φίλε μου...
...για πάντα...

...εις το επανειδήν...

Για εσένα...

2007-11-05T15:36:00.000+02:00

Για εσένα που είδα ένα κυριακάτικο βράδυ στο Edge...

Για εσένα που με μαγνήτησε το βλέμμα σου...

Για εσένα με τα χρώματα που με τρελλαίνουν...

Για εσένα με εκείνη την απίστευτα όμορφη ελιά...

Για εσένα με τα μεγάλα σκουρόχρωμα μάτια...

Για εσένα που το βλέμμα σου διασταυρώθηκε

με το δικό μου πριν φύγω....

Για εσένα που ήθελα τόσο πολύ να αγκαλιάσω...

Για εσένα που ήθελα τόσο πολύ να φιλήσω...

Για εσένα που θέλω να ξαναδώ...

Για εσένα...

Open road...

2007-11-02T13:53:00.000+02:00

Ώρα 12:30 περίπου...Αφήνω το πανεπιστημίο για να πάω στο μάθημα μου, στο Τ.Ε.Ι. . Είχε ζέστη και είχα μια πολύ χαλαρή διάθεση... chill out κομματάκια στο cd player και φύγαμε... σχεδόν καθόλου κίνηση στον περιφεριακό, η ροή συνεχής και το μυαλό μου αρχίζει να φευγει μαζί της...η ματιά, χιλιόμετρα μακριά από την θέση της...open road...

"Μήπως να μη πήγαινα στο μάθημα και να την έκανα για αλλού;". "Θανάση σκέψου γρήγορα...η έξοδος είναι κόντα, μετά δεν έχει..."." Ωραία, άντε και την κάνω...για που;" ."Λοιπόν στρίβω και το αποφασίζω μετά!!!"...κατέβασμα ταχύτητας από πέμπτη τρίτη, φλάς δεξία και πάμε για Σέρρες..."Τί έχει στις σέρρες; Τίποτα...Δεν πάμε μια ορεινή Χαλκιδική τώρα που την κάναμε την μ@λ@κι@;;".

Στην επόμενη έξοδο στροφή για Χαλκιδική και μετά από λίγο για Πολύγυρο...η αδρεναλίνη ανεβασμένη από το μαθημα που παράτησα και πατημένο γκάζι να της προσθέτει ακόμα περισσότερες δόσεις...Ξαφνικά εκεί...μέσα στον καφεπράσινο δρόμο που οδηγεί στον ταξιάρχη...ο ήλιος παιχνιδίζει ανάμεσα στα ψηλά δένδρα... τα παράθυρα τέρμα ανοιχτά και η μουσική ταιριάζει πλέον απόλυτα με το τοπίο...Ιρλανδέζικη γκάιντα και νομίζεις πως θα ξεπεταχτούν οι όρδες των πολεμιστών, μέσα από τα δένδρα, έτοιμοι για μάχη....Φτάνοντας στον Ταξιάρχη, θέλω απαραιτήτως κάφε και τσιγάρο, "κάτι απογεύματα..." που λέει και ο Πασχαλίδης, για να ολοκληρώσω, υπέρχαλαρά, την απόδρασή μου...προχωρώντας για το τοπικό καφενείο, πάνω στον χωμάτινο δρόμο, τον βλέπω να μετατρέπεται σιγά σιγά σε άσφαλτο...και εγώ δεν οδεύω προς το καφενείο του χωριού αλλά προς το κτίριο του τμήματος στο Τ.Ε.Ι. ...

" H χρονοδίνη τελέιωσε...πάμε για μάθημα τώρα..."... Η διαθεσή μου... σαν να ήμουν πρίν εκέι...

Ένα Σαββατοκύριακο στα Πηγάδια...2

2007-10-30T19:37:00.001+02:00

Και μια και τα αίματα άναψαν, μιας και είχα την ευκαιρία να βρεθώ σε ένα από τα πλέον αγαπημένα μου χιονοδρονικά (εκεί πέρασα σχεδόν όλα τα χιονοδρομικά μου βήματα), βρήκα ένα καλό ναρκωτικό μέχρι να πέσουν τα πρώτα χιόνια...εκεί και οπουδήποτε αλλού...

Καλή η φύση χωρίς το χειμερινό της φόρεμα αλλά είναι άλλη φάση το λευκό...

Ένα Σαββατοκύριακο στα Πηγάδια...

2007-10-28T17:27:00.000+02:00

Ημέρα 1η

Ταξίδι - Διαδρομή - 5η με άποψη

Με το GPS να επιμένει για Έδεσσα και η 5η του Ibiza με χροιά ΚΤΕΛ συνεχίσαμε πεισματικά για τα Πηγάδια της Νάουσας. Ο δρόμος ανοιχτός, στεγνός και ο καιρός μουντός και φθινοπωρινός, όπως ταιριάζει στην εποχή. Μια γρήγορη ανάβαση σε ήχους Jazz-Funk και Bluezy Gary Moore μας έφερε νωρίς το πρωί στην κορυφή του δρόμου στο χιονοδρομικό.

Άφιξη (Τροχόσπιτο) - Πρώτη εντύπωση

Δ: Η θέση δίπλα στο τροχόσπιτό μας κενή, ο μπαρμπα-Βασίλης μας την έκανε φέτος (σκέφτηκα). Για κανένα 5λεπτο προβληματιστήκαμε και το λευκό περιστέρι ήρθε και έκατσε ξανά στο κεφάλι μου! "Έλα ρε, 3 τροχόσπιτα πιο δεξιά είμαστε...!"

Θ: Το χιονοδρομικό εμφανίστηκε μπροστά μου χωρίς την χειμερινή του φορεσιά..."Έτσι είναι από κάτω;;;"...σκέφτηκα... Από την άλλη σκεφτόμουν ότι καπώς πρέπει να περάσει στα δικά μου χέρια το τροχόσπιτο του φίλου μου...

Κατέβασμα για μποτίλια κ κάρβουνα

Τσεκάραμε τα απαραίτητα, τακτοποιήσαμε τσάντες, φαγιά, ποτά, ποτά, ποτά και κοιτάξαμε για τα βασικά: θέρμανση και νερό... Ωραία. Νερό υπάρχει, τρέχει ακόμα η πηγή! Θέρμανση γιοκ. Ίσα που προλαβαίνουμε τον "γκαζάκια" στην Νάουσα! Ψψψψψτ, νεαρέ! Πιάσε μια 10άρα. Προπάνιο, ναι! Μήτσοοο, και κάρβουνα! Να φάμε και τίποτα...

Ανέβασμα "με τα τέσσερα" και τα άλλα τέσσερα ανάποδα

Μετά φόβου έκρηξης προπανιούχας φιάλης (στα πόδια του Θ) η επιστροφή αργή...(Δ: "Γαμώτο"). Αλλά ο απέναντι είχε άλλη άποψη... Τρελλό μπαντιλίκι, παραλίγο αγκαλίτσα και ξαφνικά "τανάσκελα" μέσα στο χαντάκι...

Σε μια κλειστή αριστερή στροφή με τον νου μας στην φιάλη εμφανίστηκε πρώτα ο κώλος και μετά το υπόλοιπο Όπελ Μάντα και ο μπάρμπα-Ηρακλής να προσπαθεί να μαζέψει τα αμάζευτα... Στον καθρέφτη του Δ είχαμε μια Χολυγουντιανή σκηνή με εναλλασόμενα views του Όπελ -ουρανός, πόρτες, κώλος, σκυλιά, εξατμίσεις. "Έφυγε μαλάκα, έφυγε το γίδι..."

Το Μάντα, ο Ηρακλής, τα σκυλιά και το τσιγάρο!

Δ: Πλησίασα προσεκτικά, έχοντας στον νου 2 πράγματα. Τι κατάσταση θα αντιμετωπίσω και τι ώρα θα φάμε. Ένα "φσσσσς" (μπόινγκ) ακούγονταν και ξανασκέφτηκα μήπως έπρεπε να πάρω και τον πυροσβεστήρα. Ήταν η ρόδα που ακόμα γυρνούσε, ευτυχώς μόνο αυτό. Ο "Η" μέσα στην παραζάλη του προσπαθούσε κάτι να σπάσει για να βγει από το Όπελ αλλά πιο πολύ τις λαμαρίνες κλωτσούσε... (Εδώ Ηρακλή, εδώ!) Ευτυχώς η πάνω πόρτα άνοιγε (συνοδηγού γαρ) και τον βγάλαμε ανέπαφο. "40 χρόνια οδηγός... το μπ@@@δέλο πώς μου έφυγε;;;" (Εμ μπαρμπα-Ηρακλή... ημισλίκ τα λάστιχά σου, ρετσίνα μύριζα πριν πλησιάσω το Όπελ και μου μιλάς για μπουζούκια και ιστορίες με τον Καζαντζίδη και τον Διονυσίου...)

Θ: Πλησιάζοντας το ανάσκελο Μάντα δεν σκεφτόμουν φωτιές και άλλα τέτοια...παρά μόνο να βγεί χωρίς πολλά τραύματα, άσχετα αν η καλοπέραση καθυστερούσε για λίγο...ο "Η" ναι μέν βγήκε ανέπαφος (μόνο που μέσα την παραζάλη του ζητούσε τσιγάρο, " Άλλη αίσθηση..." είπε) αλλά τα σκυλιά στο πορτ-μπαγκάζ; " Άστα εκεί...μην φύγουν!". Και που να πάνε; Μήπως ήξεραν και που βρίσκονταν μετά από τέτοια τούμπα;..." Τι ώρα θα φάμε επιτέλους; "

Καλοριφέρ, ψήσιμο, το τροχόσπιτο (το άλλο) και τα καμμένα λουκάνικα!

Συντονισμένες κινήσεις στον συμπυκωμένο πλέον χρόνο που έχουμε. Τα στομάχια κάνουν defragment, η υγρασία τρυπάει κόκκαλα και το τοπίο εναλλάσει καθαρό οπτικό πεδίο με περιορισμένο εντός 6 μέτρων. Η προπανιούχα φιάλη συνδέθηκε προσεκτικά (γλυτώσαμε το πυροτέχνημα, μην την πάθουμε τώρα), η ψησταριά βρέθηκε (σε μια από τις γειτονικές κατοικίες) και επιτέλους, ήρθε η ώρα να φάμε...

"- Συγγνώμη, μπορείτε να βοηθήσετε για λίγο;"

- Τσάκο ρε Μήτσο την μασιά και πρόσεχε τα κουτόπουλα... (Θ: ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕΤΕ ΝΑ ΦΑΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;)

(10 secs)

- Μήτσοοοο, έλα ρε βάλε κι εσύ ένα χεράκι να παρκάρουμε ένα τροχόσπιτο...

(10 mins)

Δ: Πρωινή γυμναστική ήθελες; Πάμε να φάμε τώρα... Ωχ, τα λουκάνικα ρε συ... (Φσσσσσσσς)

Γκολ και κάψιμο... και τώρα;

Και μετά την χαλάρωση (του ξεροψημένου φαγητού μετά παγωμένης μπύρας), η απόλυτη χαλάρωση. Πίνω μαύρη (μπύρα) και παίζω Pro!

Δ: Τι πάτησες; Πού είναι η μπάλα; Δεν πίνω άλλο...
Θ: Μόνη της έσβησε...Τι Γκολάρα έβαλα πάλι;;;
...
(On-Off. On-Off. On- πατ, πατ - Off. On: Πατ, πατ! Ντουκ! Σπλατς! Μπραφ... Ντργκστάου!)
...
Δ: Πάει μπόη... Κάηκε! Ούτε 30 χρόνια δεν μας έβγαλε...
Θ: Καλά, χαρτιά έχεις;

Ξερή, πυργόλεξο και τσάι με κονιάκ

Ό,τι λέει ο τίτλος! Ξερή, πυργόλεξο και κονιάκ. Στο σαλέ. Μετά μουσικής. Ποιοτικής μουσικής. Πχιότητας λέμε. Τέλοςςςςς.

Jamie καληνύχτα!

Με τον Jamie Cullum να μας νανουρίζει (χαμηλ. μπαταρ. γαρ), παπλωματωθήκαμε και....zzzzzzz!

Ημέρα 2η

Πρωινή δροσούλα και τοπίο στην ομίχλη (που είναι οι γορίλλες; Οέο;)

Το πρωινό έτοιμο και...
Μιαμ, χλαπ, γκλουπ...
"Το μήλο το πήρες;"
"Ναι, εσυ;"
"Ναι, φύγαμε για το βουνό..."
"Που είναι το βουνό όταν είσαι στο βουνό;"

Μιάου, "Ωχ, τι είσαι εσύ;"

Περπατάμε και πάμε...

...για το χωριό...

Ποιό χωριό;

Πού χωριό;

Υγρασία και χαρά...

Μήτσο, Χρόνια Πολλά!

"Μαμά ο έρωτας πονάει;"

2007-10-26T12:43:00.000+03:00

Δεν θυμάμαι τι ακριβώς μου απάντησε η μητέρα μου όταν της έκανα την συγκεκριμένη ερώτηση, όντας περίπου στα 7 με 9...Θυμάμαι σίγουρα το ξαφνιασμά της, προφανώς και δεν περίμενε μια τόσο βαθυστόχαστη (τρομάρα μου!!!) ερώτηση από ένα νιάνιαρο...κάπου το άκουσα και την ρώτησα...Όταν την ξαναρώτησα πριν από μερικές μέρες, όντας πλέον στα 28, δεν θυμόταν..."Που το θυμήθηκες τώρα αυτό;" μου απάντησε..." Έλα ντε..."...

Τώρα πλέον ξέρω ότι σίγουρα πονάει...και πονάει πολύ..."ναι, αλλά αν δεν πονέσεις πώς θα μάθεις...;"...είπε κάποιος..."ναι, αλλά είναι γλυκός ο πόνος του έρωτα..."...είπε κάποιος αλλός...Δεν το 'ξερα να κουβαλάω μαζί μου ένα φαρμακείο κάθε φορά που ερωτεύομαι...

Ευτυχώς που η στατιστική αναφέρει ότι ερωμευόμαστε πραγματικά το πολύ 3 με 4 φορές στη ζωή μας...αλλά μαλλόν ψέματα θα είναι...στατιστική βλέπεις...οπότε γυρίζουμε στα ίδια πάλι...
Δεν παραπονιέμαι...(ίσως λίγο...)...το να ερωτεύεσαι είναι από τις ομορφότερες καταστάσεις, μετά την Αναρρίχηση βέβαια και όποιος έχει αντίρηση ας έρθει να του δείξω :^))...(εκεί να δείς πόνο!!!)...Δεν λές πάλι καλά που την παλεύουμε με ένα φαρμακείο...τα ηλεκτροσόκ δεν αντέχονται με τίποτα...

Aγάπη είναι...;;;

2007-10-19T15:15:00.000+03:00

Έχω πολύ όρεξη σήμερα να γράψω για την αγάπη ή ακόμα και να μιλήσω (όποιος θέλει ευπρόσδεκτος...!!!)...λίγο θες ο καιρός (υπέροχος και όποιος δεν συμφωνει τι να κάνουμε...!!!), λίγο θες η ηρεμία που νιώθω το τελευταίο διάστημα, λίγο αυτά που ακούω γύρω μου, μου βγαίνει ρε γ@&*%$ !!! Και φυσικά, συμβαίνει πάντα όταν θέλεις να ανοίξεις ένα μεγάλο θέμα, το σύνδρομο της λευκής σελίδας ξαναχτυπά...συνεχείς όμορφες σκέψεις, απίστευτα όμορφες εικόνες αλλά αδυναμία αποτύπωσης τους στο χαρτί (ή καλύτερα ιστολόγιο)!!!

Προσπαθώντας να πιαστώ από κάπου, ήρθε στο μυαλό μου το έργο Love actually... αλλά και πάλι τα ίδια...ότι και να γράψεις δεν θα είναι ποτέ αρκετό, όπως συμβαίνει και στην πραγματικότητα άλλωστε όταν αγαπάς κάποιον πραγματικά... (χμμ... τι μου θυμίζει αυτό...!!!). Μα και βέβαια...!!!

Αποφάσισα λοιπον να μην γράψω τίποτα για την αγάπη και να αφήσω κάποιον αλλό να τα πέι ή μάλλον να τα τραγουδίσει...

Υπάρχουν σίγουρα και καλύτεροι τρόποι να το πείς (ή να το δείξεις...) αλλά προτιμώ κάπως έτσι...

Φεύγω...

2007-10-17T14:52:00.000+03:00

Για τους ταξιδιώτες...

...για αυτούς που θέλουν να "φύγουν"...

...και για αυτούς που θέλουν να φύγει το μυαλό τους...

...οδηγώντας οπουδήποτε...

...αφιερωμένο...

Μόνο να ήμουν τώρα εκεί...

2007-10-16T11:09:00.000+03:00

Ανυπομονώ για την ώρα που θα πιάσω ξανά βράχο...για τότε που θα καθαρίσει το μυαλό μου τελείως και δεν θα σκέφτομαι τίποτα, έκτος από την επόμενη κίνηση μου και την απίστευτη αγωνία της αναμέτρησης με την φύση, όπου πάντα ξέρεις ότι πρέπει να την σεβαστείς...δεν με νοιάζουν οι συνθήκες...μου αρκεί να είμαι εκεί...από κάτω...μου αρκεί να είμαι εκει...παρόν στην πρώτη γνωριμία με τον βράχο...μου αρκεί να είμαι εκεί...και ας προχωρήσω μόνο μερικά μέτρα...μου αρκεί να είμαι εκεί...με καλούς μου φίλους και να ζούμε έντονα τις στιγμές...(και κατ' επέκταση τα μπινελίκια)...μου αρκεί να είμαι εκεί...παρέα με το έντονο συναίσθημα του να προσπαθήσω να ξεπεράσω τα όρια μου...μου αρκεί να είμαι εκεί...συντροφιά με την μυρωδιά της φύσης...μου αρκεί να είμαι εκεί...και να ακούω τους ήχους των υλικών όταν ενώνονται με το βράχο...μόνο να ήμουν τώρα εκεί...

όταν το μυαλό απογειώνεται...

2007-10-14T21:41:00.001+03:00

Μετά από δυόμιση ώρες ταξίδι προς την Αλεξανδρούπολη, με χαλαρή μουσική για παρέα και με πολύ κουβέντα για διάφορα θέματα, με το γέλιο και το παράπονο να εναλλάσονται συνεχώς...η απογείωση...

...ηρεμία...έριξα πίσω το κάθισμα και άναψα ένα τσιγάρο...ένας απίστευτα όμορφος νυχτερινός ουρανός ξεδιπλώθηκε μπροστά μου, πέρα από την οροφή του αυτοκινήτου...''when all is said and done...'' και οι σκέψεις παντού και πουθενά...δεν ήθελα πια να σκέφτομαι τίποτα...η ματιά μου χάθηκε...το μυαλό απογειώθηκε...ξέρω ότι δεν μπορώ να κάθορίσω τίποτα που δεν είναι απόλυτα στο χέρι μου και την δική μου κρίση και γι' αυτό τ' αφήνω...άντε γεια...δεν έχετε πια θέση στην ζωή και το μυαλό μου...''out of my life, out of my mind...''...out of everything... σκεφτόμουν...όλα ειπώθηκαν, όλα έγιναν και σειρά έχουν νέες στιγμές...το μόνο που ήθελα ήταν να ξαπλώσω μαζί σου και να ξεχάσουμε τον κόσμο...μαζί...με έσενα που δεν ξέρω...

Σε ευχαριστώ δημήτρη που η απόφαση να οδηγήσεις, και να μας ''απογειώσεις'', απογείωσε εκείνη την βραδιά και το μυαλό μου...

Ένα ταξίδι μέχρι το τέλος του χρόνου...

2007-10-09T20:48:00.001+03:00

Απλά εκέι μέσα...ο προoρισμός άγνωστος...

( εντάξει... και το Παρίσι δεν θα με χαλούσε)....
Τάσης φυγής;;;
Όχι...απλά όνειρο...ίσως ανάγκη...

...μια ανάκγη που γεννήθηκε στην αρχή της χιλιετίας, που κάθε χρόνο ικανοποιείται και που φέτος κινδυνεύει...επλίζω μέχρι το τέλος της χρονιάς να μην σπάσει η παράδοση...

...και αν ο τίτλος μπερδεύει λίγο τα νοήματα, το ταξίδι αυτό το έχουμε ξεκινήσει ήδη...μόνο καλή διάθεση, ''φωτογραφική μηχανή'' και σαντουιτσάκια χρειάζεται... (και μερικά ευρώπουλα για το εισιτήριο....)

Μια ακόμα γεμάτη ημέρα...

2007-10-06T21:51:00.000+03:00

Τι και αν οι καταστάσεις μπορούν να αλλάξουν από την μια στιγμή στην άλλη...τι και αν μπορείς να βρεθείς ξαφνικά τόσο κοντά στο να πραγματοποιήσεις μια εκδρομή στο βουνό των θεών και την επόμενη να βρεθείς, επίσης ξαφνικά, σε ένα αγρόκτημα για ιππασία, φαγητό, καλή κουβέντα και καλή παρέα. Ένας φίλος μου είπε ότι θα εκνευρίζονταν από μια τέτοια ασυνέπεια, που έπραξε ο ίδιος, αν αντίθετα την βίωνε από άλλον...Το πιό πιθανό θα ήταν να μην πραγματοποιηθεί η έπομενη ξαφνική αλλαγή...κι όμως...
...και στο τέλος, ένα τραγουδι έρχεται να συντροφεύσει τις σκέψεις και τις εικόνες της ημέρας και να προσφέρει γαλήνη και προσμονή για το ακουσμά του στην επόμενη εξόρμηση...Σε ευχαριστώ...ξέρεις έσυ...

...Chasing Cars...

Το νυχτερινό μου όνειρο...

2007-10-03T23:18:00.000+03:00

Μακάρι να μπορούσα να φύγω από την πόλη αυτή την στιγμή...να βρεθώ ξαφνικά σε ένα ξενώνα στην μέση του οπουδήποτε...να ανακατεύω την φωτιά στο τζάκι, να πίνω λευκό κρασί, να ακούω χαλαρή μουσική, να κάνω ολονύχτιες συζητήσεις, να κουκουλοθώ αργά το βράδυ κάτω από βαριά παπλώματα...να αγκαλιάσω εσένα...να ξυπνήσω το άλλο πρωί και να αφουγκραστώ την πρωινή δροσιά με την ομίχλη...να απολαύσω ένα πρωινό...να κάνω μια βόλτα στη διπλανή λίμνη...μαζί σου...

Μακάρι να βρεθώ εκεί...έστω και στο ονειρό μου...

Αλλά θα γίνει κάποια στιγμή...το ξέρω...

Ρακέτες...εδώ και τώρα!!!

2007-10-03T11:54:00.000+03:00

Ρακέτες στην παραλία;
Tέτοια επόχη;
Δεν έχω ξαναπαίξει αλλά γιατί όχι;
...και ο καιρός βοηθάει και οι υποχρεώσεις μπορούν να περιμένουν μια μέρα...

Έφυγα!!!!

Η "καταστροφή" της αιώρας...

2007-09-29T21:45:00.001+03:00

Σε ένα καταπράσινο τοπίο στην χαλκιδική, από αυτά που έμειναν ανέπαφα ακόμα από τις πυρκαγιες (...ευτυχώς!!!), δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι άλλο για να χαλαρώσω, από μια βραζιλιάνικη αιώρα σε συνδιασμό με ένα δροσερό αεράκι και κρασί, μια ζεστή καλοκαιρινή βραδια του Αυγούστου... Ονειρεύτικα...ήρεμες και χαλάρες σκέψεις, όμορφες εικόνες, φίλους, μελλοντικά ταξίδια, έρωτες...στην διάρκεια της χρονοδύνης (...τρία δευτερόλεπτα διαδρομής...) από την πόρτα του σπιτιού μου μέχρι την αιώρα, κρατώντας όλα τα απαραίτητα σύνεργα χαλάρωσης...

Και μόλις αιωρήθηκα... η καταστροφή... σκέφτηκα τα πάντα εκτος από αυτά που ονειρεύτικα...με τις πρώην (...τρομάρα τους!!!) και τις ανασφάλειες μιας μελλοντικής σχέσεις (...αν είναι δυνατόν!!!) να καταλαμβάνουν την πρώτη θέση... Το κάπνισμα ξεκίνησε ξάνα (...δέκα τσιγάρα σε μίση ώρα!!!), η ψυχολογία ένα με το χώμα και όσο για την αυτοπεποίθηση...πως είπατε;;; Το τρυπάνι στο "π" μου φάνταζε απίστευτα βιώσιμη λύση εκείνη την χρονική στιγμή...

Όλα τελείωσαν όμως, ευτυχώς αναίμακτα, και εκείνη η καλοκαιρινή βραδιά φαντάζει απίστευτα μακρινή...σαν ένα κακό όνειρο!!! Ένα όνειρο που θα μου θυμίζει πάντα την πραγματική αξία των καταστάσεων...αλλά σίγουρα και εκείνες οι στιγμές έχουν την αξία τους...όπως και κάθε επόμενη στιγμή...

Όταν χάνεσαι στο Ιόνιο...

2007-09-29T18:51:00.000+03:00

Όταν οι εικόνες σε παρασέρνουν σε έναν ολόκληρο κόσμο της μίας στιγμής...

Όταν η παρέα είναι καλή...μοναδική και αυθόρμυτη...

Όταν τα χρώματα ταιριάζουν πραγματικά με τον εαυτό σου και με αυτά που πραγματικά νιώθεις...

...τότε ίσως να αποκτάς μια μικρή ιδέα για την πραγματική αξία κάποιων καταστάσεων...

Κάθε τέλος μία καινούργια αρχή...

2007-08-08T20:39:00.000+03:00

Όσο και αν ακούγεται ουτοπικό θέλω να γίνω πίο υπεύθυνος άνθρωπος και θα το παλεύω κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μου...εκέι είναι η ομορφιά της ζωής...ποτέ δεν είναι αργά για να συνηδειτοποιείς λάθη και παλεύεις να τα διορθώνεις...τελείωσα με όλα αυτά...
...και κάθε τέλος μία καινούργια αρχή...

H αρχή έγινε...

2007-08-08T12:28:00.000+03:00

To τελευταίο διάστημα, με την συμβολή φίλων που αγαπώ πόλυ, και μετά από ώρες περισυλλογής (σε σημείο αυπνίας μερικές φορές) κατάλαβα ή μάλλον θυμήθηκα μια υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου πριν από περίπου 6 χρόνια και σίγουρα την έχω ξεχάσει...
...η αρχή έγινε...( ή μάλλον ξαναέγινε)...
...και θα είναι απολαυστική...

...ευχαριστώ...

Έρωτας...

2007-07-24T11:55:00.000+03:00

Υπάρχει άραγε κάτι χειρότερο από την απόλυτη αγωνία του να είσαι ερωτευμένος και...πιθανότατα...να μην το ξέρει η κοπέλα; Από το να θέλεις να βρεθείς και να ζήσεις κάτι, έστω και για λίγο, μαζί της και να μην βολεύουν οι καταστάσεις και απλά να περιμένεις πότε θα συμβει; Μάλλον και αυτή η διαδικασία έχει αξία...θέλω να την ζήσω και αυτή...

Όταν, πριν από λίγο καιρό βρισκόμουν στο Πόρτο Βαλίτσα και έιχα χαθεί στον δρόμο του φεγγαριού, πίνοντας Mohhito και καπνίζοντας, στις σκέψεις μου δεν υπήρχε παρά μόνο αυτή η κοπέλα...αναζητούσα μια ευκαιρία να την δω...

" Όταν οι σκέψεις μου ακολουθούν το δρόμο του φεγγαρίου, φτάνουν μόνο ως ένα στιγμιαίο ονειρό σου...".

Ίσως θα έπρεπε να το στέιλω...

Οι μέρες που θα έρθουν...αλλά αυτή πότε θα ερθεί;

2007-07-19T12:06:00.000+03:00

Καθισμένος στο γραφείο του σπιτιού μου, που τόσο έχω πεθυμίσει, με κοντά 31 και κάτι βαθμούς κελσίου να μου κάνουν παρέα αναρωτιέμαι...τι κάνω ακόμα εδώ; Σίγουρα μαζοχίζομαι που κάθομαι ακόμα και ζεσταίνομαι αντί να βρεθώ σε ένα δροσερό μέρος...(Cafe ή παραλία δεν έχει σημασία)...Εξακολουθώ να κάνω ακόμα υπομονή και όνειρα...για τις μέρες που θα έρθουν και που τόσο περίεργα και συνάμα πανέμορφα κρύβουν το μέλλον που δεν μπορώ να καθορίσω... Όμορφες σκέψεις και χαρούμενα όνειρα...
Από την άλλη βέβαια εδώ και καιρό κάτι έχει στιχιώσει τα όνειρα μου και δεν μπορώ να ξεκολλήσω, πόσο μάλλον να ηρεμήσω...
Αυτή η κοπέλα...

Εσύ πότε θα ερθείς στην ζωή μου; Που είσαι;

Τα κουμπάκια...

2007-04-05T11:06:00.000+03:00

Παντού κουμπάκια.... Εδώ και μερικές μέρες, μην πω μήνες , είμαι σε έναν χώρο όπου έχει παντού κουμπάκια και οθόνες...τα πάταω συνεχώς...κάποιες φορές αρκετά από αυτά, κάποιες φορές μόνο συγκεκριμένα...

Σήμερα και άντε το πολύ αύριο ελπίζω να είναι η τελευταία φορά που θα πατάω κουμπάκια...΄Αρχιζω να μην καταλαβαίνω πια Πάσχα...το καταλαβαίνω σαν μία περίοδο όπου το εργαστήριο είναι ελέυθερο για να κάνω την δουλειά μου γρηγορότερα...

Το καθιερωμένο συνέδριο βλέπεις...Πάντα μετά το πάσχα... Δεν πειράζει...έχει και αυτό την ομορφιά του...πηγαίνουμε σε πολλά μέρη...

Δεν παραπονιέμαι...αν δεν μου άρεσε δεν θα είμουν εδώ παρέα με 25 βουβά κουτιά έτοιμα να κάνουν ότι χαμαλίδικη δουλειά του βάλω, κάθε Χριστούγενα και Πάσχα...

Αλλά ΒΑΡΕΘΗΚΑ πατάω άλλα κουμπάκια!!!!

Που είναι το Εsc;;;

Αλλάζουν τα παντα...

2007-04-04T13:34:00.000+03:00

Αλλάζουν τα πάντα...μέσα σε μια στιγμή...Η ζωή, η ψυχολογία, οι σκέψεις, οι απαιτήσεις, τα "θέλω"... Και έρχεται στο καπάκι η βασικότερη, και με τις περισσότερες απαντήσεις ανάλογα, ερώτηση: " Γιατί;" ...Γιατί έτσι...μη ρωτάς πολλά, μη ρωτάς τίποτα, μη σκέφτεσαι πολύ και απλά απόλαυσέ το... Ζήσε έντονα την κάθε στιγμή...

Kάθε μέρα με ένα χαμόγελο...

2007-01-18T14:13:00.000+02:00

Ξεκίνα την μέρα με ένα χαμόγελο!!Και ας σου πούνε ότι αύριο γυρίζει ή ζωή σου αναπόδα και όλο το σύμπαν μαζί!!!Τι κι αν σου πουν ότι θα σε σκίσουνε το επόμενο δύμηνο και κάτι στην δουλειά (γιατί υπάρχει και το deadline...)!!!Το αντιμετωπίζεις με ένα χαμόγελο και αλλάζει τελέιως η διάθεση!!!!Tι και αν το μηχανάκι ή το αυτοκίνητο χάλασε και θα το πάς στο συνεργείο (και θα αδειάσει η τσέπη...)!!!! Τι και αν σε χωρίσει το έτερον ήμιση!!! Τι και αν συμβούνε χίλια σκατά...Θα αλλάξει τίποτα; Σε λίγες μέρες (ή μήνες ανάλογα με το πρόβλημα) θα είσαι πάλι καλά και θα έχεις βέβαια να αντιμετωπίσεις άλλου είδους αλλά παρόμοιας φύσης προβλήματα...

Όπως καταλαβαίνεις δεν μπορείς να είσαι τις περισσότερες μέρες του χρόνου μες τα μούτρα και την κακομοιριά!!!Λένε ότι συνήθως μόνο τις καλές στιγμές θυμάται ένας άνθρωπος από την ζωή του (γιατί είναι λίγες και καλές) και όχι τόσο πολύ τις κακές (γιατί προφανώς είναι άπειρες σε σχέση με τις καλές)!!!! Συγνώμη παιδιά άλλα εγώ θα προσπαθήσω να τις θυμάμαι όλες (μέχρι να το κάψω τελείως το οικόπεδο)!!! Θέλω να τις θυμάμαι όλες!!! Και θέλω να δημιουργώ πάντα καινούργιες!!! Λοιπόν, κάθε μέρα με ένα χαμόγελο...

Kαλοκαιρινές καταστάσεις για πάντα...

2007-01-17T12:23:00.000+02:00

Μερικές φορές αναρωτιέμαι πότε θα έρθει το καλοκαίρι να χαλαρώσω λίγο...Στίς διακοπές των χριστουγγένων, δεν ξεκουράστικα όσο θα ήθελα... Και αρχίζω να ονειρεύομαι παραλίες παρέα με ηλιοβασίλεμα, carib, τσιγγάρα, καλή παρέα και καλή μουσική, όπως σε ένα party του republic στις αρχές του περασμένου καλοκαιριού...Ύστερα πάλι κοιτάω από το παράθυρο και αναρωτιέμαι ξάνα...'Μήπως ήρθε; Mήπως ήρθε και πρέπει να το κάνω να μείνει για πάντα; Mήπως πρέπει τις καταστάσεις κάθε επόχης να τις κάνω να μοιάζουν σαν αυτές του καλοκαιριού; Χαλαρές...;' Ξεκινάω...

Η ζωή είναι και αλλού...

2007-01-17T12:07:00.000+02:00

Κάποια μου είπε πριν από λιγο...' Θανάση μην ξεχαστείς μέσα στο εργαστήριο!' Εγώ της απάντησα ευγενικά ότι 'Θα φύγω σε λίγο!' εννοώντας την κατάληψη της σχολής που μόλις μάθαμε...' 'Οχι!' μου λεέι...'Μήν ξεχαστείς γενικά! Η ζωή είναι και αλλού!' .Παραξενεύτικα η αλήθεια διότι νομίζω ότι η συγκεκριμένη κυρία ξέρει ότι ασχολούμε και με πολλά άλλα πράγματα εκτός από τα μαθηματικά...Τί να πώ...Ίσως να είδε κάτι...

Όταν οι σκέψεις σε κυριεύουν...

2007-01-15T13:45:00.000+02:00

Όταν οι σκέψεις σε κυριεύουν και τα συναισθήματα τρέχουν με χίλια, δεν ισχυεί τίποτα από όσα σου λένε όλοι οι υπόλοιποι...δεν ισχύει εδώ η καρτεσιανη λογική...εδώ 1 συν 1 δεν είναι απλά ίσο με δύο...εδώ μια απογοητευτική σκέψή και μια απογοητευτική σκέψη δεν κάνουν απλώς δύο απογοητευτικές σκέψεις... μπορούν να σε φτάσουν από το να πλαντάξεις στο κλάμα και να γίνεις φέσι στην καλύτερη μέχρι και να πηδήξεις από το παράθυρο στην χειρότερη...και με χαρούμενες σκέψεις τα ίδια...

Και αναρωτιέμαι...και έχω την εντύπωση ότι για πάντα θα αναρωτιέμαι και ότι για πάντα θα δυσκολεύομαι να πάρω αποφάσεις όταν θα με κυριεύουν οι σκέψεις...

Άλλα σίγουρα, όταν αυτό θα συμβαίνει( και μάλλον μου συμβαίνει συχνά λόγω χαρακτήρα) θα νίωθω πίο έντονα την στιγμή ξέροντας ότι είμαι ακόμα ζωντανός και ότι δεν έχω χαθεί μέσα στην συμβατικότητα...

Μια τραγική εντύπωση...

2007-01-15T13:39:00.000+02:00

Έχω την τραγική εντύπωση πως σε μερικά χρόνια μόνο ζωγραφιστά θα βλέπουμε τα χιονοδρομικά κέντρα...Μήπως να το γυρίσω στο θαλλάσιο ski στην χώρα που βρίσκομαι;

Που είναι το χιόνι; Oεο...

2007-01-15T10:26:00.000+02:00

Θέλω χίονι...Θελώ να χιονίσει πολύ...Παντού...Στην πόλη, στο βουνό...Επιτέλους... είναι η 'κατάλληλη επόχη' (είναι;;;) και ακόμα τίποτα...πουθενά χιόνι...Πότε θα δω αυτή την 'άσπρη μέρα' να χαρεί η καρδούλα μου...Αυτή τη μέρα που θα κάνω ski και δεν θα σκέφτομαι τίποτα άλλο πάρα μόνο το επόμενο μέτρο που θα έχω μπροστά μου...(και όχι τους ήχους από τις πέτρες κάτω από τα πεδιλά μου!!!)...Ίσως το Bansko να μην είναι και τόσο μακρία...Θελώ χιόνι...

Κράτα το στόμα σου κλειστό...

2007-01-09T12:25:00.000+02:00

Υπάρχει μια πολύ ομορφη ιστορία που διδασκόμαστε από τα ζώα (γιατί όλοι ήμαστε σύμφωνα με μια φίλη) της οποίας θα αναφέρω μόνο το συμπέρασμα. Αν κάποιος επιθυμεί μπορώ να γράψω ένα σχετικό post. Το συμπέρασμα είναι το εξής: "Αυτος που θα σου κάνει κακό δεν είναι κατά ανάγκη εχθρός σου, αυτός που θα σου κάνει καλό δεν είναι κατά ανάγκη φίλος σου και οτάν είσαι χαρούμενος κράτα το στόμα σου κλειστό! " Πρέπει; ΝΑΙ θα έλεγα...στους περισσότερους αν όχι σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Δεν λέω να μην μοιραζόμαστε την χαρά μας με ανθρώπους...απλά να το κάνουμε όταν η χαρά είναι σίγουρη και όχι στα σκαριά γιατί, από αυτά που διδάχτηκα μέχρι τώρα από την ζωή μου, συνήθως δεν πραγματοποιείται τελικά και μένουμε με την όρεξη.
Ακόμα και στο ski...έχετε δει κάποιον να κατεβαίνει την πίστα με το στόμα ανοιχτό; Πιστέψτε με ...εκείνη την στιγμή χαίρεται αλλά αν ανοίξει το στόμα κάηκε...

Τα μέρη που θέλω να πάω...

2006-11-08T22:24:00.000+02:00

Τα μέρη που θέλω να πάω, πολλά... Τα "παιχνίδια" που θέλω να παίξω σε αυτά, ακόμα περισσότερα...'Ισως δεν έχει έρθει ακόμα η κατάλληλη στιγμή...Και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα έρθει κάποια στιγμή...Για όλα...

2006-07-11T13:55:00.000+03:00

Ένα μέρος που κάθε αναρριχητής χρωστάει στον εαυτό του να πάει...

Μαθηματικοί ελάτε να πάρουμε τα βουνά...

2006-07-11T13:43:00.000+03:00

Όλα μπόρουν να συμβούν...Αλλά το ότι υπάρχει η περίπτωση να διασχίσω το Φαράγγι του Βίκου και ότι θα ανέβω στην Δρακολίμνη παρέα με έναν καθηγητή μου από το μαθηματικό και φίλους διδακτορικούς δεν το περίμενα...Όμως, τα βουνά και η φύση δένουν τους ανθρώπους και γεφυρώνουν καταστάσεις και χάσματα...Αν πραγματοποιηθεί η εκδρομή στα Ζαγοροχώρια θα περάσουμε πολύ καλά...

Όταν οι φοιτητές γράφουν εξετάσεις...

2006-05-30T12:47:00.000+03:00

Το πρώτο εργαστήριο που έχω οργανώσει ολομόναχος λαμβάνει τέλος σήμερα... Οι φοιτητές μου γράφουν τις εξετάσεις στους υπολογιστές και εγώ τους επιβλέπω...Η ώρα της κρίσης έφτασε για αυτούς και για εμένα...για τα παιδιά η γνώση και ο βαθμός... για εμένα η περιέργια να δω τι αποκόμισαν από το μάθημα μου ένα ολόκληρο εξάμηνο...Τους εύχομαι τα καλύτερα...Καλή επιτυχία παιδιά!!! Καλό σας καλοκαίρι!!!

H Κάλυμνος έρχεται...

2006-05-24T14:52:00.000+03:00

Τα τελευταία νέα αναφέρουν ότι το φεστιβάλ αναρρίχησης Καλύμνου για το 2006 θα πραγματοποιηθεί κατά την περίοδο 25-30 Οκτωμβρίου. Θέλω να είμαι έκει...για να σκαρφαλώσω αυτά τα υπέροχα βράχια...για να θαυμάσω τους άλλους αναρριχητές...για να ανταλάξω απόψεις και εμπειρίες μαζί τους...για να μάθω από αυτούς...για να πιάσω αυτόν το βράχο που τόσο λαχταρώ.......Αλλά αναρωτιέμαι..."Θα τα καταφέρω να πάω ή πάλι θα μείνω πίσω παρέα με τις υποχρεώσεις...που γαμώτο μου ξεκινάνε εκείνη ακριβώς την περίοδο...και θα περιμένω το επόμενο;". "Να τις γράψω όλες για το κυνήγι αυτής της απόλαυσης;;;".

Όταν έρχεται σιγά σιγά το καλοκαίρι...

2006-05-23T12:27:00.000+03:00

Οι υποχρεώσεις τελειώνουν σιγά σιγά...για τους φοιτητές βέβαια αρχίζουν όπου να 'ναι... αλλά και μόνο στην ιδέα ότι το καλοκαίρι έρχεται σιγά σιγά ( για κάποιους έχει έρθει ήδη και έχουν κάνει ήδη την πρώτη βουτιά σε κάποια παραλία... ) λες στον εαυτό σου " κάνε λίγο ακόμα υπομονή να τα τελείωσες όλα χωρίς απώλιες και μετά σε περιμένει η απόλαυση του καλοκαιριού...". Με φαντάζομαι στο αγαπημένο μου beach bar Caprice να αράζω το απογευματάκι με ένα τέλειο ηλιοβασίλεμα... είμαι έκει...

Και είμαι ακόμα εδώ...

2006-02-16T11:58:00.000+02:00

Και είμαι ακόμα εδώ... Απορώ με τον εαυτό μου και με την υπομονή μου μερικές φορές...Απορώ πως βλέποντας αυτη τη φωτογραφία που βρήκα τυχαία στο internet δεν έχω πάρει τα βουνά για θεότρελλες και ανέμελες καταβάσεις...υποχρέωσεις...
Άλλα η ώρα πλησιάζει...το σαββατοκύριακο έρχεται και οι υποχρεώσεις αφήνονται πίσω...

Eλληνικό Πανεπιστήμιο...

2006-02-16T11:17:00.000+02:00

Μετά την πρόσφατη εκπομπή του Παύλου Τσίμα, περί αξιολόγησης "αλά βρετανικά " των ελληνικών πανεπιστημίων, που εχθές το βράδυ έτυχε να δω μου δημιουργηθηκε η εξής απορία...Ποιος είναι ο λόγος της ύπαρξης συνδικαλισμού στα πανεπιστήμια; Για να βλέπουμε κάθε μέρα τις νέες αφίσες των παρατάξεων για τα πάρτυ,τις εκδρομές και το νταβαντούρι των φοιτητικών εκλογών που έχουν καταντήσει σαν ένα τυπικό αγώνα μπάσκετ; Για να μας ενημερώνουν οι παρατάξεις για το πρόγραμμα μαθημάτων του εξάμηνου; Γιατι...γραμματεία δεν υπάρχει; Για να βγάζουν εκλέκτορες για τις εκάστοτε πρυτανικές και προεδρικές εκλογές και για να τα έχουν κάλα κάποιοι με κάποιους άλλους;Για να είμαι αναγκασμένος κάθε πρωί να βλέπω αυτό το χάος των αφίσων που δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να βρωμίζουν τους τοίχους... Θύμαστε εκείνη την αφίσα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που είχε έναν αναρριχητή να "ανεβαίνει" με ένα σχοινί έναν βράχο και έιχε σλόγκαν αν θυμάμαι καλά κάτι για "οδηγούμε ψηλότερα τα ονειρά σας..." ή κάτι τέτοιο...Για όσους είναι γνώστες του αντικειμένου ο αναρριχητής κατεβαίνει όπως κατεβάζουν όλες οι παρατάξεις το επίπεδο και την εικόνα του πανεπιστημίου μας και μάς δουλεύουν ψιλό γαζί...

Όταν έχω την ευκαιρία θα την κάνω...

2006-02-13T16:09:00.000+02:00

Όταν έχω στην ευκαιρία θα την κάνω...σε νέα μέρη που δεν έχω εξερευνήσει...σε νέες πίστες που δεν έχω κατέβει ...σε νέους βράχους που δεν έχω σκαρφαλώσει πότε μέχρι τώρα...
Όταν έχω την ευκαιρία θα τα πραγματοποιώ την ίδια στιγμή...ούτε δευτερόλεπτο αργότερα... γιατί αυτή η ευκαιρία, αυτή η στιγμή ίσως να μην ξαναέρθει πότε...και αν ξάναέρθει, δεν θα είναι η ίδια με την προηγούμενη...
...Λές "Μην αφήνεις για αύριο ότι μπορείς να πραγματοποιήσεις σήμερα..." και σου απαντάνε "Έλα μωρέ, και αύριο μέρα είναι..." Σίγουρα... και αύριο μέρα είναι...αλλά αυτή που περνάει σήμερα και εσύ πίνεις τον ίδιο καφέ, στήν ίδια καφετέρια της παραλίας, φορώντας τα ίδια ακριβά ρούχα,παπούτσια,γυαλιά και μιλώντας για τα ίδια ακριβώς πράγματα είναι μια μέρα χαμένη...
Αναρωτηθείτε... Έχετε πιεί ποτέ τον καφέ σας απόγευμα, στην κορυφη ενός λόφου γύρο απο την πόλη μας, από ένα θερμός, κοιτώντας την πόλη από ψηλά και τις μοναδικές εικόνες που δημιουργεί ο ήλιος; Πιστέψτε με, η κουβεντούλα με έναν φίλο/φίλη/ταίρι έκει, και με κανενά τσιγαράκι για να μην ξεχνάμε και τους φίλους καπνιστές, είναι εντελώς διαφορετική αν την κάνετε στον κατά τα άλλα άνετο κανεπέ της καφετέριας που προανέφερα... Απλά αναρωτηθείτε... Αν το έχετε κάνει έστω και για μία φορά, τότε καταλαβαίνετε πολύ καλά τι εννοώ...αν όχι, τότε να το κάνετε (ξέρετε πότε...) για να μην υπάρχει μια ακόμα μέρα χαμένη...

Πάντα ψηλότερα

2006-02-13T15:11:00.000+02:00

Πάντα ψηλότερα...μια ευχή που ακολουθεί τον κάθε αναρριχητή από κάθεσύντροφο του αναρριχητή...μια ευχή που μπορει να ακούγεται φυσιολογική λόγο της φύσης του αθλήματος, αλλά με ένα βαθύτερο νόημα...Όταν προσπαθείς με όλες σου τις δυνάμεις, σωματικές και ψυχικές, να ανέβεις έναν βράχο, είτε αυτός είναι δύο μέτρα είτε είναι εκατό, δεν ανεβάζεις απλά το σώμα σου... ανεβάβεις την ψυχή σου...Ουσιατικά το "Πάντα ψηλότερα" δηλώνει την συνεχή ανόδο της ψυχής, όχι μόνο στο βράχινο πεδίο αλλα και στο καθημερινό πεδίο της ζωής, με τα όποια προβλήματα καλούμαστε να ξεπεράσουμε...Μπορεί να ακούγεται ουτοπικό αλλά αξίζει να προσπαθήσεις...